شاید برای نوشتن این مطلب کمی دیر شده باشد ، اما حقیقت این است که هنوز هم Grindhouse در ایران دیده نشده و تمام نقدهایی که در سایت ها و مجلات مختلف می خوانیم ، مربوط به فیلم های Planet Terror و Death Proof هستند ( نه به طور مشخص ، Grindhouse ) . برای بررسی این فیلم بهتر است به عقب برگردیم .
به زمانی که دوستی کوئنتین تارانتینو و رابرت رودریگز شکل گرفت و آنقدر ادامه پیدا کرد تا به اینجا رسید . داستان آشنایی آن دو بارها از زبان خودشان و دیگران ، در مصاحبه ها و مقالات مختلف به اشکال متفاوت بیان شده است و نیازی به دوباره گویی آن نیست . اما اینکه آنها در چه فیلمهایی با هم همکاری داشته اند جالب توجه است !
Desperado ( کارگردان : رودریگز ، بازیگر : تارانتینو ) – Pulp Fiction ( کارگردان : تارانتینو ، کارگردان صحنه های مربوط به بازی تارانتینو : رودریگز ( البته بطور رسمی ذکر نشده ) ) – Four Rooms ( هر دو ، کارگردان اپیزود های متفاوت ) – From Dusk Till Dawn ( کارگردان : رودریگز ، نویسنده و بازیگر : تارانتینو ، همچنین در قسمت های بعدی هر دو تهیه کننده بوده اند ) – Kill Bill ( کارگردان : تارانتینو ، آهنگساز افتخاری : رودریگز ( ساخت یک ترک با دستمزد یک دلار ) ) – Sin City ( کارگردان : رودریگز ، کارگردان افتخاری : تارانتینو ( کارگردانی یک صحنه با دستمزد یک دلار به عنوان جبران ) ) – Grindhouse ( هر دو ، کارگردان قسمت های خودشان ، هر دو تهیه کننده ) – Planet Terror ( کارگردان : رودریگز ، بازیگر : تارانتینو )
هم تارانتینو ، هم رودریگز دوران جوانیشان را در گرایندهاوس ها سپری کرده بودند و انگیزه ی ساخت فیلمی گرایندهاوسی از مدتها پیش ذهن آنها را مشغول کرده بود ! این دغدغه خودش را به نوعی خفیف در From Dusk Till Dawn بروز داد ، اما میل باطنی هیچ ، ارضا نشد . ولی اصلا گرایندهاوس چیست ؟
گرایندهاوس به سینماهای درب و داغان دهه ۷۰-۸۰ آمریکا که کارشان نمایش فیلم های رده پایین ( اکثرا به صورت دو فیلم با یک بلیط ) بود گفته می شود . گرایندهاوس ها در ابتدا سینماهای خوب و مجللی بودند و سالن های بزرگ و پر زرق و برق داشتند ، اما به مرور و بر اثر بحران های اقتصادی سینمای آمریکا ، ورشکست شدند و به صورت کج دار و مریض ، با امکانات قراضه به کار خود ادامه دادند .
در این سینماها B-Movie ها ، فیلمهای Exploitation و Cult به نمایش در می آمدند و عده ای تماشاگر خاص ( که گاه جوانان بیکار بودند و گاه سینمادوستان دو آتشه ) به تماشایشان می نشستند . این فیلم ها به دلیل ناشی گری های ساخت ، بودجه های پایین ، وجود صحنه های مستهجن و خشونت فراوان خارج از موج هالیوود تولید می شدند و پخش گسترده نداشتند . اکثرشان فیلمهای اول یا دوم کارگردان بودند و به دلیل امکانات کم و بودجه ی پایین از یک طرف ، و کهنگی و خرابی وسایل نمایش از طرف دیگر ، با کیفیت پایین به نمایش در می آمدند . چون اکثر فیلمها به شکل ۲ ( دابل ) تایی پخش می شدند ، معمولا میان پرده هایی هم برای وسطشان در نظر گرفته می شد . مثلا تیزر فیلم های آینده ، اخبار روز ، کارتون ، تبلیغات محلی و ….
اما به بحث اولیه برگردیم . Grindhouse زوج تارانتینو/رودریگز ادای دینی است به سینمای مورد علاقه ی جوانیشان و دقیقا به دسته ی فیلم های Exploitation . باز در اینجا بهتر است با این نوع سینما آشنا شویم . فیلمهای Exploitation ( یا سوء استفاده گر ) فیلم هایی هستند که تنها سعی می کنند احساسات و غرایض ( اکثرا شهوانی ) بینندگان خود را ارضا کنند و غالبا این کار را با نمایش اغراق آمیز سک* و خشونت انجام می دهند . در ویکی پدیا اطلاعات دقیق و بسیار کاملی برای این ژانر وجود دارد . در اینجا به ذکر دسته بندی کلی آن قناعت می کنیم :
Black exploitation
S*x exploitation
Shock exploitation
Biker films
Cannibal films
Chambara films
Zombie films
Mondo films
Splatter films
Spaghetti westerns and Euroflicks
Wom*n in prison films
ادامه دارد …
